Salento

Na Bogota ben ik doorgereisd naar Salento. Een klein dorpje met kleurrijke huisjes. Ik denk eigenlijk dat dit dorpje is ontstaan voor toeristen (net als Phong Nha in Vietnam). Het is de perfecte uitvalsbasis voor een aantal activiteiten, waaronder een bezoek naar Valle de Cocora. In Valle de Cocora vind je de unieke waxpalm, 60 meter hoge palmbomen. Om daar te komen moesten wet met jeeps van een plein (en gelijk het enige plein ;)) 20 minuten rijden naar Valle de Cocora. In die jeeps konden inclusief chauffeur 14 mensen. Hoe? Proppen! Drie (inclusief chauffeur) voorin, 8 in de 'bak' (en dat zit 'lekker' knus) en 3 staand achterop. Aangekomen bij Valle de Cocora hebben we gekozen voor de lange wandelroute. De lange route ging door de jungle en het nevelwoud. Ik heb daar maar 1 woord voor: prachtig! Misschien nog wel indrukwekkender dan het einde van de route waar je de waxpalmen ziet. Het is echt een schitterende wandeling waarbij je meerdere keren de rivier oversteekt over gammele hangbruggen (maar ze hebben mijn vakantiekilo's gehouden). Halverwege de route kwamen we uit bij de boerderij 'Casa de los Colibris' waar, je raad het niet, allemaal kolibries te zien zijn. Daar hebben we geluncht. Na de lunch zijn we verder gewandeld. Het was best een klim, het hoogste punt was maar liefst 2920 meter hoog! Vlak voor het einde van de route kwamen we bij de hoge waxpalmen aan, waar de vallei zo bekend om is. In totaal hebben we 14 kilometer gelopen, maar zijn we met alle fotostops en lunchstop zo'n 6 uur bezig geweest. Die avond hebben we trout gegeten. Trout is een typisch Colombiaans visgerecht. Ik heb de 'Trucha gratinada con champinones' op. Gegratineerde trout met champignons dus. Smullen! Echt heerlijk! Het was alleen een uitdaging met eten, want de graatjes zaten er nog in, maar door de saus was de vis niet echt te zien. Maar dat mocht de pret niet drukken, het was echt heel lekker! De Colombiaanse keuken stelt tot nu toe sowieso niet teleur. Die avond wilde ik eigenlijk ook nog een potje Tejo spelen, want wie wil er niet bier drinken en dingen laten exploderen? Elke 'baan' heeft een bak van klei met daarin kleine explosieven. Nu is het de kunst om deze explosieven te laten exploderen door er een Tejo op te gooien, een rond stuk metaal. De explosieven zijn klein en daardoor moeilijk te raken. Helaas zijn we dit spel (wat een nationale sport is, dus ik weet niet of het beledigend is dat ik het nu een spel noem) uiteindelijk niet tegengekomen.

De volgende dag ben ik met de bus doorgereisd naar Medellin. Al liggen Salento en Medellin maar 250km uit elkaar, de bus deed er 8 uur over! Continu stijgen en dalen en dat allemaal tijdens de talloze haarspeldbochten. Wel leverde dit heel mooi uitzicht op tijdens de busrit. De eerste dag in Medellin (vandaag) ben ik met kabelbaan naar Parque Arvi geweest, een park in de bergen rondom Medellin. De kabelbaan valt hier gewoon onder het OV. Terwijl je omhoog gaat heb je een prachtig uitzicht over (een deel van) de stad. Op de terugweg ben ik even bij Santo Domingo uitgestapt, een traditionele wijk in de stad, om te gaan lunchen. Uiteindelijk heb ik daar zo lang om mijn eten moeten wachten, dat ik de stadstour niet meer heb gered. Dat wordt dus verplaatst. Uiteindelijk was ik pas rond 16 uur weer terug, de reis van het park helemaal terug naar het centrum duurt namelijk nog ongeveer 1,5 uur! Inmiddels zijn de plannen voor de komende dagen gemaakt. Morgen ga ik paragliden, zaterdag naar Guatapé en zondagochtend de stadswandeling om daarna door te reizen naar Cartagena.

Tot nu kan ik alleen maar lovend zijn over Colombia. Prachtige natuur, heerlijk eten, lieve mensen, wat wil je nog meer? Wel is het nog oppassen geblazen. Zo vertelde een meisje die ik in Salento heb ontmoet dat zij in Bogota is beroofd onder bedreiging onder een vuurwapen. Voordat ik hier heenging had ik al wat waarschuwingen gelezen, niet na zonsondergang (dus rond 18-19 uur) de straat op, niet met je camera om je nek lopen, dat soort dingen. Dit voorval drukt je toch weer even met de neus op de feiten, hoewel Colombia al ver is gekomen, is er ook nog een lange weg af te leggen. Dit zou echter niemand moeten weerhouden om hier naartoe te gaan, het is echt een prachtig land!