Bonaire

Lukt het op de valreep nog net even om te bloggen over mijn dienstreis naar Bonaire. Het is maar goed dat ik eerst heb kunnen wennen op Curaçao, want van de rechtbank Rotterdam naar het Gemeenschappelijk Hof op Bonaire was wel een hele grote schok geweest! Het is daar zo klein. Er is maar één juridisch ondersteuner (voor ALLE rechtsgebieden!! Dat is nog eens divers ;)), twee administratieve krachten (wederom, voor alle rechtsgebieden), dus je snapt wel dat, ondanks dat ik nu een tijdje op Curaçao zit, dit toch nog even wennen was. De zitting bestond uit diverse zaken met verschillende verweerders, waaronder twee zaken waarbij verweerder uit Nederland moest komen. In één van die zaken hadden we op zitting ook daadwerkelijk een vertegenwoordiger (in lijve aanwezig!). Verweerder was gelukkig niet alleen voor die ene zaak van Nederland naar Curaçao gevlogen, hij vertelde dat hij sowieso een aantal keren per jaar naar Bonaire afreist voor diverse overleggen e.d., en dit dus mooi kon combineren. In de andere zaak was verweerder echter niet verschenen. Toen we naar de oproeping gingen kijken zagen we dat de oproeping voor de zitting van 22 januari 2020 pas op 19 december 2019 per post was verstuurd. Tja, die oproeping heeft verweerder dus nooit tijdig bereikt (zeker niet met die kerstdagen ertussen!). De post gaat hier namelijk wat minder snel dan in Nederland ;) Voor de rest ging alles gelukkig goed. We hadden ook nog zaken die via videoverbinding gingen, onder andere met Sint Maarten, Saba en Curaçao (juist ja, waar we dus die dag vandaan waren gevlogen haha). De tickets Curaçao-Bonaire zijn overigens nog best prijzig, 180 dollar voor een retourtje voor 25 minuten vliegen! Het was wel weer een hele beleving. Waar ik dacht dat ik op mijn reis naar Aruba in een klein vliegtuigje terecht was gekomen (20 personen), zat ik naar Bonaire in een nog veel kleiner vliegtuigje! Er konden max 6 passagiers mee! Maar goed dat ik geen vliegangst heb, want ik denk dat je anders van zo’n klein vliegtuigje niet heel gelukkig wordt. Het is wel leuk instappen, gewoon van het asfalt meteen het vliegtuigje in. Weer eens iets anders.

We hadden in totaal 1,5 dag zitting, wat betekende dat ik een halve dag ter vrije besteding had! (Oké, een halve dag geen zitting had en dus vrij had genomen (A)). Het is bijzonder om te zien dat hoewel de eilanden vanuit onze ogen op elkaar lijken (het zijn immers allemaal Caribische eilanden), toch onderling zo verschillen! Ik heb met de auto een klein stukje op het eiland rondgereden, voornamelijk rondom de zoutpannen. Ik heb de foto’s nog niet allemaal omgezet, maar die volgen nog of zal ik later aan de blog toevoegen. Maar het was (is) zo mooi! Langs de zoutpannen kwam ik ook de slavenhuisjes tegen. De slavenhuisjes zijn in 1850 gebouwd, 13 jaar voordat de slavernij op Bonaire werd afgeschaft. Voor die tijd sliepen de slaven in de buitenlucht of in kleine houten hutjes. De kleine huisjes (nauwelijks anderhalve meter hoog) waren bedoeld voor twee volwassen mannen. Dit is nauwelijks voor te stellen, kun je nagaan dat er soms zelfs zes slaven in één huisje sliepen! Tijdens de oogst van het ‘witte goud’ werden ongeveer 500 slaven ingezet. De omstandigheden waren uiteraard zwaar. Ze moesten met houwelen, schoppen en kruiwagens het zout uit de zoutpannen hakken, terwijl de zon flink brandde. Een groot deel van de slaven werd blind door de weerkaatsing van de bovengenoemde zon op de zoutkristallen. Daarnaast stonden de slaven de hele dag met hun blote voeten en handen te werken in de bijtende zoutbasins, niet bepaald goede arbeidsomstandigheden dus.

Na mijn route langs de zoutpannen (waar ik prachtige flamingo’s heb gezien), ben ik doorgereden naar Cai.
Ik had namelijk gelezen dat je daar enorme bergen van lege karkoschelpen kon vinden. Hier moest ik uiteraard naartoe. Mensen die mij immers goed kennen, weten dat ik enorm gelukkig kan worden van schelpen. Het voelde echter alsof ik op een schelpenkerkhof was beland. Later toen ik ging googlen, kwam ik er achter dat het zo ook in de volksmond genoemd wordt. Nou, die naam komt dus niet zomaar ergens vandaan! Maar waar komen die bergen met karkoschelpen vandaan? Op de bodem van de lagune leeft de karko, ook wel de grote kroonslak genaamd. Het is een groot eetbare slakkensoort waar veel op werd gejaagd voor consumptie. Nadat het beest uit zijn huisje was gehaald, werden de schelpen op een grote hoop gegooid. Tegenwoordig zijn de slakken beschermd en is het verboden om op de weekdieren te jagen en te vangen voor consumptie, maar de bergen met lege karkoschelpen liggen er nog steeds. Na mijn uitstapje naar Cai was het voor mij tijd om terug te gaan naar het vliegveld. Helaas heb ik dus een groot deel van het eiland niet kunnen zien, maar een reden te meer om nog een keer terug te gaan!